|
|
|
EDYTUJ
- teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy
WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0
Park Solankowy w Inowrocławiu powiat inowrocławski Inowrocław położony na Kujawach jest uznawany za jego zachodnią stolicę. Usytuowany na wielkich pokładach soli zawdzięcza jej swój rozwój. Sól wydobywano już w czasach prehistorycznych pozyskując ją z odparowywania solanki z naturalnych słonych źródeł. Była ona cennym przedmiotem handlowym, drogim i poszukiwanym. W ówczesnych czasach korzyści materialne z produkcji i handlu czerpał monarcha. W kolejnych latach zainteresowanie solanką rosło. Prawdziwe wydobycie rozpoczęło się od 1868 roku. Powstawały liczne rządowe szyby a także prywatne kopalnie, a w 1877 roku powstało przedsiębiorstwo państwowe trudniące się produkcją soli jadalnej. W 1876 roku powstało w Inowrocławiu uzdrowisko. Niepomyślny rozwój miasta nastąpił w 1907 roku od katastrofy w kopalniach soli zalanych wodą ze studni miejskich. Następnie, poprzez niekontrolowaną eksploatację złoża soli, zaczęły zapadać się grunty, rozsypywały się budynki mieszkalne powodując panikę w mieście. Wraz z zahamowaniem rozwoju miasta wzrosło znaczenie uzdrowiska. Podjęto działania mające nadać miastu charakter kurortu czego konsekwencją była Uchwała Rady Miasta z 1922 roku nadająca miastu nazwę Inowrocław Zdrój. Początek lecznictwa na podstawie złóż soli dał Zygmunt Wilkowski, człowiek przedsiębiorczy, który aktywnie działał na terenie Kujaw. 4 maja 1875 roku w sądzie powiatowym w Inowrocławiu zarejestrowano spółkę dr Zygmunta Wilkowskiego, Oskara Triepckiego i Samuela Hoenigera pod nazwą "Towarzystwo Akcyjne Solanki Inowrocławskie". Spółka miała na celu założenie uzdrowiska, którego podstawą miała być solanka, a także wykupienie gruntów pod uzdrowisko we wsi Rąbin. Pierwszy budynek kąpielowy z 14 kabinami zbudowano w 1876 roku, kolejny pawilon kąpielowy na 15 wanien przeznaczony był dla chorych dzieci. W 1880 roku zmarł Zygmunt Wilkowski i spółka akcyjna sprzedała swój majątek magistratowi Inowrocławia, który kontynuował rozbudowę. Poza kąpielami solankowymi oferowano kąpiele błotne siarczanowe i żelaziste. Uzdrowisko od 1919 roku stanowiło własność komunalną. W odrodzonej Polsce stało się własnością miasta. Wojna przerwała rozbudowę kurortu. W 1951 roku miasto przekazało uzdrowisko Centralnemu Zarządowi Uzdrowisk Polskich w Warszawie. W Uzdrowisku Inowrocławskim można wyleczyć następujące schorzenia: choroby układu krążenia i naczyń obwodowych, schorzenia reumatyczne i stany pourazowe układu kostno-stawowego, choroby przewodu pokarmowego, wątroby, pęcherzyka i dróg żółciowych oraz otyłość i inne zaburzenia przemiany materii, choroby górnych dróg oddechowych, choroby dróg rodnych, schorzenia jamy ustnej. Historia Na powierzchni 5 ha gruntów rolnych w roku 1876 rozpoczęto urządzanie parku uzdrowiskowego według pomysłu Lucjana Grabskiego i projektu ogrodnika Michała Budzińskiego. Był to teren prostokątny o dłuższym boku na linii północ-południe. Narożnik południowo-wschodni tworzył trójkąt równoramienny z wierzchołkiem skierowanym na zewnątrz. Od wierzchołka trójkąta biegła i do dziś biegnie aleja obsadzona drzewami i krzakami róż łącząca uzdrowisko z miastem. Obecnie droga ta nazywa się Ulicą Solankową. Park obiega okrężna aleja łącząca poprzeczne alejki, dzielące ogród na regularne kwatery. Głównym elementem parku był budynek łazienek - Solanki, przed którym znajdowały się żwirowe ścieżki ozdobione koszami kwiatowymi. Od strony północnej biegła dwutaktowa aleje po której można było poruszać się konno. W południowo-zachodnim narożniku znajdował się duży staw. Jego zarys był nieregularny i zamykał on dwutraktową aleję do jazdy konnej. Na początku XX wieku park został przekształcony według wpływów modernistycznych charakteryzujących się łączeniem układów krajobrazowych z układami geometrycznymi. Zaistniała konieczność wkomponowania starego ogrodu w nowy układ przestrzenny uzdrowiska. Wytyczono nowe ścieżki parkowe, łączące poszczególne obiekty budowlane. Pozostały dawne główne aleje przecinające teren parku na linii północ-południe i wschód-zachód. Obecnie krzyżują się one na placu z fontanną, w pobliżu znajduje się muszla koncertowa i pijalnia wód. Na miejscu środkowych traktów powstały kwietniki dywanowe. Przed łazienkami wzniesiono pomnik pamięci dr Zygmunta Wilkowskiego zaprojektowany przez prof. Edwarda Haupta z Poznania z napisem "DR jur. Zygmuntowi Wilkowskiemu - Twórcy Solanek Inowrocławskich w hołdzie Stowarzyszenie Lekarzy Zdrojowych". W 1910 roku aby uatrakcyjnić park wybudowano cieplarnię dostarczającą roślin ozdobnych, obecnie znajduje się tam kawiarnia. W połowie lat 20-tych staraniem Władysława Fabiszewskiego dokupiono obszar 42,5 ha przylegający do południowej granicy parku i urządzono na nim park nazwany Nowymi Solankami. Było to konieczne ze względu na coraz liczniej przybywających do Inowrocławia kuracjuszy. W południowo-wschodniej części parku znajdowało się boisko, obecnie jest tam basen kąpielowy. Jedna ze ścieżek w pobliżu stawku prowadziła do wybudowanych w latach 1932-34 kortów tenisowych. Znajdowały się one w północno-zachodnim narożniku parku. Na stawie znajdowała się sztuczna wyspa połączona drewnianym mostkiem z brzegiem jeziora. Na wyspie w latach 30-tych zbudowano miniaturową latarnię. Obecnie z wyspy korzystają łabędzie i nie jest ona już połączona z brzegiem jeziora. Dziś brzegi jeziora łączy drewniany most biegnący obok wysepki. Obok stawu znajdowała się kawiarnia "Nad stawkiem", z której można było wypożyczyć łodzie i popływać po stawku. Kawiarnia do dziś zaprasza kuracjuszy i mieszkańców miasta na smaczny poczęstunek jednakże nie ma już możliwości wypożyczenia sprzętu wodnego. Atrakcją parku były łabędzie na stawach i para oswojonych bocianów spacerująca swobodnie po trawnikach. Dziś możemy spotkać tu wiewiórki, które wdzięczą się do spacerujących w nadziei na orzeszka. Kuracjusze nazwali je Wojtuś i Karolinka, więc często można usłyszeć tu dzieci wołające te imiona. Do stawu przylegał ogród botaniczny i w późniejszym czasie mini ogród zoologiczny. Dziś za symboliczną opłatą 2 złotych można również obejrzeć ogród botaniczny, który niestety nie cieszy nas taką świetnością jak przed wojną. Przyroda Park Solankowy jest bogato zadrzewiony, liczy ponad 5000 starodrzewia. W krajobrazowej części parku rosły klony, lipy, jesiony, kasztanowce, jawory i sosny. Z rzadkich drzew zanotowano oliwnika wąskolistnego, wierzbę nadmorską. Wiele z nich otrzymało status Pomnika Przyrody. 8czerwca i 22 lipca 1992 roku Rozporządzeniem Wojewody Bydgoskiego (Dz.U. nr 8) nadano tytuł Pomnika Przyrody następującym drzewom: - Dęby szypułkowe 10 szt. - Platany klonolistne 2 szt. - Żywotniki wschodnie 1 szt. - Topole białe 4 szt. - Topole czarne 2 szt. - Lipa drobnolistna 1 szt. - Iglicznia trójcierniowa 1 szt. - Robinie akacjowe, grochodrzewy 3 szt. W roku 1998 nadano również status Pomnika Przyrody Nieożywionej głazowi narzutowemu, który otrzymał nazwę Edmund. Urok Parku Solankowego zarówno starego - z wysoką, dającą cień zielenią i pięknymi parterami, jak i młodszego, oddaje wiersz Stanisława Helsztyńskiego za zbioru "Sonety Inowrocławskie" z 1933 roku. SOLANKI Z radością wchodzę w cień ten, po alejach błądzę, Drzew starych sęki i pnie okiem Cichem mierzę- Lubię te kwiaty słońcem zalane na skwerze, Wodotrysków puszczone w ruch zwrotne wrzeciądze. Borowinowy pałac, pijalni poddasze, Restauracja nad stawem, klomby i strój muraw, Ptak ten kulawy, który śród traw śni, jak żuraw, Park za wziewalnią cieszy mnie: to wszystko nasze. Lubię w lipcu i sierpniu, w poranki słoneczne, Przysłuchiwać się z żoną i synem orkiestrze- Gazety i znajomych grono, szklanka piwa, Uśmiechy, strojów kobiet, ruch na promenadzie W godzinie takiej błogość dziwna w serce spływa I na twarz się zadumą niewymowną kładzie. Ostatnio Park Solankowy pozyskał nowych wielbicieli. 29 lipca 2006 roku odbyła się w parku "Inowrocławska Noc Solankowa" podczas której wystąpiły takie gwiazdy jak Grzegorz Turnau, Olga Bończyk, Dorota Miśkiewicz, Wojciech Malajkat, Maciej Stuhr, Zbigniew Wodecki, Zbigniew Zamachowski. Bezpośrednio artyści przyczynili się do powiększenia drzewostanu w parku sadząc dęby w alei gwiazd. Każda osoba zasadziła swoje własne drzewo i obiecała się nim opiekować w miarę możliwości. Kuracjuszy i mieszkańców "miasta na soli" zachwycają nie tylko wspaniałe i różnorodne drzewa ale także przepiękne dywany kwiatowe wysadzane żeniszkami, szałwią, starcem, turkami i wieloma innymi odmianami kwiatów. EDYTUJ - teraz możesz uzupełnić opis tego parku przy pomocy WIKI na naszej nowej stronie Parki 2.0 opis parku | ścieżka | bibliografia | galeria | autorzy |
|
Projekt w 2006 roku finansowany był ze środków programu PHARE 2003 Komponent 3
Projekt w 2006 i 2007 roku finansowany był ze środków
Rządowego Programu "Fundusz Inicjatyw Obywatelskich"